از « محمد صادق الحسينى الطباطبائى » و پاسخ او در بالاى نامه ، مورخ صفر 1280 « 1 » . سيد رضى در اين نوشته كه قريب به استشهادات پيشين اوست مدعى است كه خدمت توليت آستانهء شاهزاده حسين با او و پدران او بوده و وى بيش از آقا سيد احمد شايستگى اين خدمت را داراست . پيداست كه دعاوى او در اين باب پس از دوبار محكوميت در ديوان عدالت عظمى هنوز از ميان نرفته بوده است . در پاسخ حاكم شرع مزبور نيز براساس نوشته‌جات علماء قزوين به خصوص آقا سيد رضى شايستگى او تأييد شده است . غرض اين دعاگو اقل السادات سيد رضى بن مرحوم مغفور سيد نعمت اللّه از بابت توليت بقعهء متبركه امام‌زادهء واجب التعظيم سمى خامس آل عبا شاهزاده حسين على آبائه آلاف التحية و الثناء كه با آباء و خود اقل السادات بوده و از تفريط نمودن ودايع و اسباب موقوفه كه در خزانهء آن حضرت از بابت نذورات و غيرها ضبط بوده و از خرابى صحن و بقعه و به علت تفريط منافع موقوفات و تعمير نكردن و بىاعتدالى آقا سيد احمد به خاك پاى جواهرآساى مبارك پادشاه جم‌جاه رعيت‌پرور عدالت‌گستر روحنا فداه عرض نمود و حكم صريح محكم شرف صدور يافت كه از علماى عظام دار السلطنهء قزوين زاد اللّه امثالهم استفسار

--> ( 1 ) . اين شخص همان سيد محمد صادق طباطبائى سنگلجى همدانى فقيه و حاكم شرع مشهور تهران ، پدر سيد محمد طباطبائى - از زعماء مشروطيت - است كه در ع 2 - 1300 درگذشت ( كرام البرره 2 : 647 - 648 / فوائد الرضويه : 210 / ذريعه 6 : 265 و سرگذشت نامه‌هاى ديگر دانشمندان ديده شود ) .